Sa bangketa ng mga tanong, may pag-ilaw na pilit kong iniiwasan; hindi dahil sa dilim, kundi dahil sa labis na liwanag. May mga katagang nais tumawid mula dila hanggang dibdib, ngunit nauuwi lang sa bulsa ng katahimikan, pagtiklop ng mga kamay, at paglihim. Hindi naman lahat ng ngiti ay pahinga, hindi naman lahat ng biro ay mababaw; may mga pusong marunong magbukas, may mga pusong sanay magsara. May mga tao na madaling maging kapalagayang-loob at may mga taong madaling maging kapalagang-loob. Ang una’y isang lilim sa ilalim ng puno, ang ikalawa’y putik na tinatapak-tapakan ng hapong daigdig. Sa loob-loob ko lang ito inuusal, at baka may masaktan kapag binigkas ko nang lantaran.
Sa bawat kamayan, may alistong pagsusulit, sa bawat yakap, may tila kalkulasyon; sino ang uupo, sino ang tatayo, sino ang iniiwan sa istasyon. May mga gabi na ang alak ay tanong, at ang tugon ay palaging lango; kaya sa pagitan ng oo at hindi, doon ko natutuhang maghintay. May tiwalang mabilis sumibol, may tiwalang dahan-dahang inaalagaan; ang isa’y talahib sa gilid ng daan, ang isa’y puno ng baleteng nasa gitna ng kalsada. May mga tao na madaling maging kapalagayang-loob at may mga taong madaling maging kapalagang-loob. Ang una’y isang lilim sa ilalim ng puno, ang ikalawa’y putik na tinatapak-tapakan ng hapong daigdig. Sa loob-loob ko lang ito inuusal, at baka may masaktan kapag binigkas ko nang lantaran.
Kung ang puso’y isang lungsod, hindi lahat ng kalsada ay bukas; may eskinitang kailangang lakaran nang dahan-dahan, may tarangkahang humihingi ng panahon na pagbuksan. Hindi kasalanan ang mag-ingat, hindi rin kasalanan ang magtiwala; ang kasalanan ay ang kalimutan kung alin ang alin. Taong walang tiwala, saklolo’y di kilala; kung kumpiyansa’y mayr’on, walang hanggan ang tulong. May mga tao na madaling maging kapalagayang-loob at may mga taong madaling maging kapalagang-loob. Sa pagitan nila ako humihinga, nakikinig, natututo, nabubuhay. At kung sakaling itanong mo kung bakit tahimik ako—sa loob-loob ko lang, doon ko muna sinasabi ang totoo.
Sa loob-loob ko lang, pero totoo. Sa loob-loob ko lang, pero kasi ako ito.
Ako lang ito.